تا اینجا از آسیبهای کلاسهای زیاد و فشارهای روانی گفتیم. حالا چیکار کنیم؟ چطور هم پدر و مادر مسئولی باشیم و هم به بچهمون آسیب نزنیم؟
قدم اول اینه که قبول کنیم بچه ما باید با سرعت خودش بزرگ بشه. توقعات شما باید به اندازه سن، روحیه و توان فرزندتون باشه، نه بر اساس حرف مردم و مقایسه با بچههای فامیل.
یه کودک شاد و معمولی که بلده چطور با بقیه بازی کنه و دوست پیدا کنه، در آینده خیلی موفقتر و خوشبختتر از یه بچهی درسخوان اما غمگین و منزوی میشه.
سه تا کار ساده که از همین امروز میتونید انجام بدید:
در هفته حداقل دو روز رو کاملاً خالی بذارید تا بچه بدون هیچ کلاسی، فقط و فقط بازی کنه.
تلاشهای بچه رو تشویق کنید، نه اینکه فقط منتظر نمره بیست یا برنده شدنش باشید.
به جای کلاسهای سخت، بهش یاد بدید چطور خودش کارهاش رو انجام بده و مستقل بشه.
دپارتمان تخصصی روان شناسی کودک و توجوان بازتاب
